De ontdekking van God’s liefde

Het gebeurde onverwachts.

De grootste ontdekking die een archeoloog ooit kan doen.

De ontdekking van Gods liefde.

Ik had het niet verdiend.

Maar Hij hield toch van mij, en liet Zijn liefde voor mij zien door Zijn leven voor mij af te leggen en mij te overladen met zegeningen.

God kende mijn hart, mijn diepste pijn en ook mijn diepste verlangens, beter dan ik mezelf kende.

De grootste ontdekking die een archeoloog ooit kan doen. De ontdekking van God’s liefde. Ik ben een bijbels archeoloog en een aantal jaren geleden werden mijn man en ik aangevallen door hekserij en raakten we verstrikt in kabbala. Als wetenschappers waren we geschokt te ontdekken dat er een geestelijke wereld bestaat en verbaasd om te ontdekken dat Jezus de Messias van Israël is die vandaag de dag nog steeds leeft. Maar op het aller moeilijkste moment, toen wij geen uitweg meer zagen, redde Hij ons. Hij toonde Zichzelf aan mij in dromen en visioenen en wierp de duisternis uit. Daarna overlaadde Hij ons met Zijn zegeningen, door dromen te vervullen die ik was kwijtgeraakt en vergeten. In mijn moeilijkste dagen had ik alle hoop opgegeven om ooit nog terug te keren naar het land waar ik ooit zo van had gehouden. Maar Hij bracht het mij weer in herinnering. En Hij liet me zien dat Hij niet alleen van me hield op het moment dat Hij me redde, maar dat Hij van me hield om wie ik ben.

img_6043

“Dank u, Heer. Dat u mij hebt vrijgekocht. En dat u mij hebt verlost uit de hand van hem die sterker is dan ik. En ik zal komen en juichen op de hoogte van Sion! Ik zal U in Sion danken.” Jeremia 31:11,12

Dit is een verslag van mijn eerste reis terug naar Sion, nadat de Heer mij had vrijgekocht en ik de Messias leerde kennen. Ik had deze trip niet gepland. God had het zo georganiseerd. Drie maanden eerder had de Heer mij in een droom laten zien dat Hij mij zou ontmoeten in Jeruzalem. Alles was perfect getimed. Plotseling hadden mijn moeder en zussen tijd en geld voor een reis waar we altijd van hadden gedroomd. Toen ik landde op vliegveld Ben Gurion rolden de tranen over mijn gezicht. Alles wat ik in de afgelopen vier jaren had meegemaakt kwam terug in mijn herinnering. Mijn emoties werden me teveel, alsof het de eerste keer was dat ik aankwam in het Heilige Land.

Toen ik het vliegtuig verliet sprak ik een kort gebed van dankbaarheid aan Jezus uit, omdat Hij mijn leven heeft gered, zowel fysiek als geestelijk. Ik was me er heel duidelijk van bewust dat ik hier zonder Hem niet zou zijn. Ik heb opgravingen gedaan in het heilige gebied bij Armageddon (Berg Megiddo), en samengewerkt met beroemde wetenschappers, om de Bijbel te ondermijnen. Ik heb tien jaren van mijn leven gegeven aan afgravingen in Israël, in de Filistijnse stad Ashkelon, in een Egyptisch fort in Jaffa, in de grotten van Beth Guvrin en ik ben betrokken geweest bij de opgravingen in Jeruzalem. Ik bestudeerde alleen de geschiedenis van de fysieke wereld en geloofde dat God een ver verwijderde, onverklaarbare kracht was, en het Jodendom slechts een traditie. Voor mij was de Bijbel een boek geschreven door mensen van vroeger, om dingen uit de natuur te verklaren, en door mensen gemanipuleerd ten behoeve van hun eigen politieke ambities. Vroeger dacht ik dat Jezus slechts een historische figuur was, een slimme rabbi die door de mensen tot God was gemaakt. In mijn stoutste dromen had ik me niet kunnen voorstellen dat ik, op het moment dat ik zou terugkeren naar het land Israël, zou geloven dat Yeshua/Jezus de Messias was en dat de Bijbel het letterlijke Woord van God was.

Het veranderde allemaal op 11 september 2012 toen ik een lezing gaf over de archeologie van de Boom des Levens. Na de lezing hadden we een ontmoeting met iemand die zichzelf een leraar van kabbala noemde en die ons vertelde dat ze geheime kennis had over technologie en het verleden. Een ‘rode appel-verleiding’ die moeilijk te weerstaan is voor Joodse wetenschappers. Omdat wij niet geloofden in een geestelijke wereld, of in het kwaad met een eigen bewustzijn, waren we een makkelijke prooi. En we waren ons er niet van bewust dat we in plaats van wetenschap in een wereld van hekserij en demonen binnentraden. ‘Archeoloog-ontmoet-geestenwereld’ werd realiteit. Het duurde niet lang of we werden geconfronteerd met een onzichtbare wereld waarvan we tot op dat moment hadden geloofd dat die niet bestond. Maar het was levensecht. Het was beangstigend en duurde vele maanden. En we hadden geen idee hoe we eruit konden komen. Totdat we op een dag werden gered door iemand waarvan wij dachten dat die lang geleden was gestorven. Hij kwam in een droom en sprak door de Bijbel. Hetzelfde boek dat ik zo vele jaren had ondermijnd kwam tot leven en zei: “Volg mij”. Als wetenschapper was ik geschokt dat Jezus leefde, en ik was verbluft dat Hij de Messias was en de Zoon van de levende God. Maar demonen luisteren naar Hem en Zijn naam is hoger dan die van de engelen. Hij redde ons uit de duisternis. Hij was mijn herder in tijden van nood, mijn redder, mijn leraar.

img_6010

Tijdens die donkere periode voelde het alsof ik mezelf en mijn eigen dromen was kwijtgeraakt. Maar, op het moment dat ik mijn moeder en twee zussen op me af zag komen op vliegveld Ben Gurion, voelde het alsof er twee werelden botsten. De dromen die ik jaren geleden had gehad vloeiden terug in mijn herinnering. De meeste tijd in Israël had ik alleen doorgebracht en ik had er vaak over gedagdroomd dat ik het zou laten zien aan mijn familie in Amerika. Het was ongelooflijk dat Jezus dat teruggaf aan mij. Een fysieke droom met echte plaatsen en mensen van wie ik hield. Een stap in de geschiedenis met geliefden van het heden. Ik rende naar mijn zussen en moeder toe en zag de glimlach op hun gezichten, hun hoeden in de aanslag. Zij hadden er ook zin in en hadden vele jaren gedroomd van dit moment. Ik voelde me zo gezegend. 100% een kind van God. Alsof de Vader zijn armen opende en zei: “Welkom thuis, ik hou van jou.” Hij gaf echt om mij. Mijn Vader nodigde me uit in Zijn land, Hij nodigde mijn familie ook uit en Jezus liet ons de weg zien.

JBSA3120 img_5313

 Op de eerste dag van onze reis reden we naar het zuiden door het heuvelland van Judea, door de Ella vallei waar David heeft gevochten met Goliath. Vroeger dacht ik dat deze verhalen slechts mythes waren en legendes van mensen die lang geleden leefden. Maar nu wist ik beter. Het zijn meer dan slechts verhalen, dit waren mensen die God echt hadden ervaren en hun verhalen waren opgeschreven onder leiding van de Heilige Geest om ons te helpen begrijpen hoe God werkt. God gebruikte deze woorden om elke generatie opnieuw aan te spreken. We reden verder naar het zuiden door de glooiende groene heuvels en reden langs de kibboets Beth Guvrin, waar zich duizenden ondergrondse kalksteengrotten bevinden. Jaren geleden was mijn eigen archeologische reis hier begonnen. In deze kibboets had ik voor het eerst, toen ik begin twintig was, gedroomd dat ik mijn familie hier mee naar toe zou nemen. Nu was het de eerste plaats waar we stopten. Het zag er anders uit en ik kon me nauwelijks herinneren hoe de twee zomers waren geweest die ik hier had doorgebracht, de klimtochten in de grotten tijdens de avontuurlijkste tijd van mijn leven. Want toen we werden aangevallen door hekserij was dat een strijd in onze gedachten. Als demonen aanvallen, dan proberen ze je verstand over te nemen, je gedachten. Het is zo intens dat de hele wereld om je heen heel ver van je af lijkt te staan. Je vergeet alles. Daarom moest de Heer mijn gedachten helemaal vernieuwen. En toen Hij dat deed, verdwenen ook de herinneringen uit het verleden. Nu voelde het alsof God mijn herinneringen aan me teruggaf. Hij hield zo veel van mij! Langzamerhand begon ik mij weer dingen te herinneren. Ik moest huilen toen ik mijn zussen zag klimmen in de grotten waar ik had gewerkt, en ik herinnerde me mijn dromen. Ik voelde dat de Heer zei: “Ik heb gezien hoe jij hier aan het werk was Jennifer. Ik weet van de dromen die je had. Ik houd zoveel van je dat ik je familie hier naartoe bracht om hen te laten zien wat jij zag.” Het voelde alsof God mijn herinnering aan het herstellen was. Hij gaf me terug wat ik was vergeten. Hij genas mijn hart.

img_6018 XQMW4054

Tijdens onze rit door het Heilige Land bleef de Heer me verschillende periodes uit mijn leven in herinnering brengen. We brachten twee nachten door in de woestijn, gingen naar Massada, sliepen in Bedoeïen tenten, reden op een kameel en gingen vervolgens op pad naar Armageddon: mijn thuis, ver weg van huis. Geen grapje. Armageddon betekent letterlijk: “De Berg van Megiddo” en is een antieke heuvel in het noorden van Israël. Het is een Bijbelse stad met overblijfselen van meer dan 31 lagen van steden over een periode van 5000 jaar. Ik heb daar vele jaren opgravingen gedaan, en was de opzichter van het tempelgebied. Mijn man en ik zijn daar zelfs getrouwd. Over het algemeen was ik daar alleen, zonder mijn familie, en droomde ik erover hoe het zou zijn als ik hen de schoonheid van Megiddo zou laten zien. Terwijl ik uitkeek over het slagveld waar zovele oorlogen al waren gestreden en waar nog zeker een oorlog zou worden gestreden, dacht ik na over mijn eigen Armageddon: het was niet tegen vlees en bloed geweest, maar tegen heersers van de duisternis. Op de T-shirts die we aan hebben als we graven staat “Ik overleefde Armageddon” en dat werd griezelige werkelijkheid, en Jezus scheurde letterlijk de hemelen open, streed de strijd voor mij en overwon. We struinden over mijn geliefde stenen die ik vaak rond 4 uur ´s morgens betrad, en ik wenste dat mijn moeder de schoonheid kon zien van de zonsopkomst boven de Berg van de Verheerlijking in de verte. Ik huilde opnieuw, omdat de Heer mijn herinnering had hersteld en zoveel van mij hield dat hij me hier terugbracht, samen met mijn familie.

img_5421 XMIO4450

We reden naar het Meer van Galilea. Herinneringen aan mijn wonderbare redding overspoelden mijn gedachten terwijl we over het kiezelstrand liepen. Ik weet nog dat ik buiten op mijn veranda zat, vier jaar geleden, met een hoofd dat spinde van de aanvallen van hekserij. De wind nam de bladzijden van de Bijbel en ik las slechts twee woorden: “Volg mij!”. De volgende dag gebeurde het opnieuw! “VOLG MIJ”. Ik rende gefrustreerd weg en las het daarna voor de derde keer in de Donald Duck van mijn dochter: “Volg mij, voor het te laat is!” Ik was sprakeloos. Wie zei dat? Het was net alsof deze woorden springlevend waren en voor mij persoonlijk waren bedoeld. Ze riepen me uit de duisternis. Door deze woorden is de Bijbel letterlijk voor mij tot leven gekomen. Ik kende de persoon die deze woorden sprak niet. Maar door deze woorden herkende ik Zijn karakter. Door die woorden heen herkende ik mijn redder.
Nu waren we op de plaats waar Hij zijn eerste discipelen riep met precies die woorden. Ik voelde Zijn woorden nadreunen in mijn oren, alsof Hij naast me zat. Het is verbazend hoe Jezus vandaag de dag nog steeds Zijn discipelen roept, overal ter wereld, op dezelfde manier. Een vriendin van mij uit Iran is een voormalig Moslim. Op een dag had ook zij een droom over Jezus die haar riep en in haar moeilijkste moment tegen haar zei: “Volg mij”. Als Moslim had ook zij deze woorden nog nooit eerder gehoord! Deze woorden bewijzen dat Jezus vandaag leeft. Met deze woorden herkennen we onze Redder en door deze woorden voelen we Zijn liefde. Zijn wezen. Terwijl ik uitkeek over het Meer van Galilea, samen met mijn moeder en twee zussen zittend op de stenen bij de Berg der Zaligsprekingen, voelde ik me een ware discipel en volgde hem met mijn hele hart.

img_6021 img_5581

img_5540 img_5546

De zegeningen van de realiteit dat Hij er is, bleven komen. Het was de donderdag voor Pasen; tijd om naar Jeruzalem te gaan. In ons hart was een stille voorbode gemengd met schroom. We reden over dezelfde route die Jezus had gevolgd toen Hij op weg ging naar Pesach, langs de Jordaan, langs Jericho, en door de woestijn van Judea. Een jaar geleden (in 2015) vielen de Joodse en Christelijke kalenders samen, net zoals in dat jaar, 2000 jaar geleden. Vlak daarvoor waren wij erachter gekomen dat Jezus de Messias was. We vierden onze vrijheid met 400 discipelen in de grootste Pesachmaal dat Nederland ooit had meegemaakt. Nu, een jaar later, was het weer Pasen, maar het was nu geen Pesach, waarmee op een pijnlijke manier de scheiding zichtbaar werd tussen de vervulling van de Messias en het Jodendom.
Op de avond van het laatste avondmaal, de nacht waarin Yeshua ons had geleerd wat Pesach betekende, kwamen we aan in Jeruzalem. Die nacht gaf hij de beker van verlossing door aan Zijn discipelen en zei: “Doe dit tot mijn gedachtenis”. Daarna gaf hij de laatste beker door en zei dat Hij niet meer zou drinken totdat het zou zijn vervuld in het koninkrijk van de hemel. In de schemering gingen we Christ Church binnen en dronken de beker van redding met andere discipelen. Daarna nodigde de voorganger ons uit om met hen mee te wandelen naar de Hof van Gethsemane. Het voelde als een onvoorzien geschenk van God. Net als de discipelen stonden we op van de tafel en wandelden door de straten van Jeruzalem en staken de Kidron over, terwijl het volle maan was.

img_5684

Aan de voet van de Olijfberg was een grote groep mensen verzameld. We gingen achter de voorganger aan naar een smalle deur achter de traditionele Hof van Gethsemane-kerk en werden door een non welkom geheten in een privé-tuin van de kerk van Maria Magdalena. Onmiddellijk werd onze geest vervuld met ontzag door de stilte onder de antieke olijfbomen. Het licht van de maan weerkaatste op de muren van de kerk. Iemand had een gitaar meegenomen en we aanbaden de Heer met eerbied en heiligheid. Het was net of we in de hof van Eden waren, waar we gemeenschap hadden met de Vader en de Zoon bij de Boom des Levens. Ik zat op een bankje achterin, bij de lage struiken, en luisterde naar de muziek; de tranen stroomden opnieuw over mijn wangen.

img_5875
Foto: Esther Havens

Ik bedankte Hem dat Hij me naar deze ongelooflijke plek had gebracht zo dicht bij Zijn hart. We wilden de hele nacht wel in de tuin blijven, onder deze bomen. We wilden dat deze nacht niet voorbij zou gaan. Waarschijnlijk was dat destijds ook Zijn wens geweest. Gekweld door de gedachten over wat er met Hem zou gaan gebeuren. Ik voelde Zijn pijn. Zijn liefde voor ons. In Zijn moeilijkste uur vroeg Hij de Vader om de beker van beproeving aan Hem voorbij te laten gaan, de tweede beker van Pesach, namelijk de beker van plagen en oordeel. De beker die was bedoeld voor ons, omdat de straf op de zonde de dood was. Hij dronk die beker voor ons. Toen Hij hier bad moet Hij hetzelfde uitzicht hebben gehad over de Tempelberg als wij. Het zou niet lang meer duren voordat de priesters de Paaslammeren zouden gaan slachten naast de plek waar Hij de volgende dag zou worden gekruisigd. Net alsof vrede en hel elkaar in de ogen keken. Het geluk dat we hadden ervaren in de tuin kwam pijnlijk ten einde toen we ons beseften dat het op deze plaats was dat Juda vanuit de struiken op hem toe was gekomen en Hem met een kus had verraden, terwijl hij deed of hij van Hem hield.

img_6029 IMG_5815

IMG_5779 WZDO1415

Foto’s Esther Havens

De volgende morgen liet de Heer ons opnieuw zien hoeveel Hij van ons houdt. Eli Shukron, de archeoloog die de opgravingen leidde bij de Stad van David, had opeens wat tijd over en nam ons mee voor een speciale rondleiding door Jeruzalem. De zon scheen en we gingen vol verwachting met Eli mee door de straten van de Oude Stad. Onderweg spraken we met elkaar over de echte locatie van de Via Dolorosa, de weg die Jezus had gelopen met het kruis. Toen gingen we naar het zuiden richting de Stad van David. Mijn benen trilden toen we de lange steile heuvel afdaalden. Het voelde alsof ik daar voor de eerste keer kwam, ook al was dat niet zo. Ik was niet meer de persoon die ik vroeger was geweest. Het voelde alsof alles anders was. Maar dat was niet zo. Ik was degene die was veranderd, en deze oude stenen waren hetzelfde gebleven. We volgden Eli naar een goed beveiligd gebied achter een hek, en hij pakte een sleutel. Daarna gingen we binnen in een donkere grot, waarin het plafond door houten balken werd ondersteund. Daar, in die rots opening, aan de kant van de heuvel, zagen we vier kleine kamers. Dit was een extra zegen omdat ik vier kinderboeken had geschreven over de Stad van David, geïnspireerd door een heilige plaats boven de bron waar ik nog nooit was geweest. Ik had de droom, om die plaats ooit eens te bezoeken, opgegeven. Bijna vergeten. Nu waren we daar, en Eli nam een andere set sleutels en opende een stalen box aan de achterkant van een van de kamers. De deur zwaaide open. Erachter stond een steen rechtop temidden van een aantal kleinere stenen.

IMG_5780

Ik stond met open mond te kijken. Dit was nog veel mooier dat ik ooit had gedroomd. Ik staarde naar een rechtopstaande steen in Jeruzalem, die met opzet boven de bron was geplaatst, naast een offerplaats en een olijfpers voor zalfolie. Deze stenen stonden symbool voor een verbond dat op deze plaats was gemaakt tussen God en mensen. Ik was verwonderd en herinnerde me dat het Goede Vrijdag was en dat het bijna 12 uur was, het tijdstip waarop de Romeinen het kruis oprichtten waar ze Jezus aanhingen. Net zoals Melchizedek had gedaan voor Abraham en Jezus had gedaan voor ons, nam ik brood en wijn en hadden we de eerste keer in duizenden jaren gemeenschap bij de heilige plaats boven de bron. Vier vrouwelijke discipelen keerden terug naar Jeruzalem om het Lam te danken voor Zijn grote liefde voor ons.

Een paar uur later brachten we een bezoek aan Golgotha, waar het lam ter slachting werd geleid. Ik had de geestelijke wereld ervaren, en ik was me er nederig van bewust dat dankzij Zijn bloed, dat hier had gevloeid, ik letterlijk leefde en vrij was van demonen.

img_5879

Foto Esther Havens

Zondagmorgen. We stonden vroeg op en gingen naar het tuingraf voor de samenkomst bij zonsopkomst op Paasmorgen. We wisten dat daar niet het echte graf was, maar dat maakte niet uit. Het feit dat we een echt leeg graf zagen, maakte het verschil. Terwijl we zongen en Hem eer brachten, staarde ik opnieuw naar de lege archeologische stenen en was overweldigd door de realiteit van de kracht over het graf. Voor een Jood betekent het dat de profetie, dat de doden zullen opstaan, werkelijkheid is geworden. De wereld van de duisternis is verslagen en het leven wint van de dood. Voor een archeoloog betekent het dat Gods macht de wetten van de wetenschap heeft verslagen. Het is bovennatuurlijk. We kunnen het niet wetenschappelijk verklaren. Als je een leeg graf ziet, dan wordt de realiteit van Zijn kracht werkelijkheid in onze eigen wereld. Dat is wat er echt gebeurde. Omdat de wetten van wetenschap en archeologie zijn verslagen weten we dat er een wonder plaatsvond. Omdat we de wetten van de wetenschap kennen, weten we wanneer ze zijn verslagen en een mens is opgestaan uit de dood! De wonderbare kracht van God kan worden begrepen als we ook kunnen begrijpen dat God substantie kan scheppen en de geschiedenis kan vormen. Hij kan door mensen heen werken. Hij creëert en verandert iets uit het niets. Als wij de kracht van de opstanding uit de doden en van genezing zien, verandert dat de fysieke wereld om ons heen. Dat doet God… Niet de wetenschap. Er is veel theologisch en archeologisch onderzoek gedaan naar de historische Jezus. Niets daarvan heeft mij dichter bij God gebracht. Toen ik daar naar het lege graf staarde, voelde het alsof ik tegen mijn collega-archeologen zei: “Waarom zoek je Hem onder de doden? Hij is hier niet. Hij is opgestaan.” (Lucas 24:5,6).

img_5991

Terwijl ik daar stond in de tuin, op die Paasmorgen, voelde ik me zo geliefd. De Vader houdt van mij! Ik leefde letterlijk omdat Hij Satan en het graf heeft verslagen. Dat is zo overweldigend. Hij hield zoveel van mij dat Hij Zijn leven voor me gaf tijdens Pesach en me redde van de Farao van de duisternis; maar daar stopte het niet. Hij hield ook van me om wie ik was en zegende me met de beloften van goedheid in het land. Liefde betekent dat je geeft om anderen, om hun welzijn, hun aspiraties, hun familie en hun leven. Ik realiseerde me dat als God zegt dat Hij van ons houdt, dat persoonlijk is. Hij liet me niet alleen de betekenis van Pesach zien, maar Hij bracht zelfs mijn familie mee en herinnerde mij aan mijn dromen!

img_5877

Vaak zijn we zo gekwetst of teleurgesteld in het leven dat we een deel van onszelf verliezen. We denken dat Hij niet meer van ons kan houden omdat we teveel verkeerd deden. Of dat we niet goed genoeg zijn. Sommigen hebben hun dromen opgegeven, of ons eigen leven aan de zijlijn geplaatst voor iemand anders. We zijn bang dat God boos op ons is, omdat we niet van Hem horen als wij dat nodig hebben. Maar op deze reis liet de Heer me zien dat Hij onze diepste verlangens kent en zoveel van ons houdt dat Hij ons wil geven waar we altijd, diep vanbinnen, van hebben gedroomd. Niet wat wij denken in een bepaalde situatie maakt ons gelukkig, maar wat diep vanbinnen is. Ook al zijn de dingen nu misschien heel moeilijk, de liefde van God voor ons is veel groter dan wij ons ooit kunnen voorstellen. Wordt niet bitter als je dromen nog geen werkelijkheid zijn geworden. Als Hij voor jou stierf, dan geeft Hij ook om wie jij bent, je familie, je dromen, wat je doet. Hij weet wat je doormaakt. Hij geeft om jouw pijn en Hij geeft om jouw hoop. Het aannemen van Zijn liefde is soms moeilijker dan het te geven. Dus ga zitten, huil erover alsof je in de Hof van Gethsemane bent met Hem, en voel het gewicht van Zijn liefde voor jou. Zijn liefde accepteren is een deur open zetten naar Zijn glorie. Vertrouw je Hem genoeg om te vertrouwen dat Hij weet wat het beste voor je is? Dat is wat ik werkelijk heb ervaren tijdens deze reis. Ik voelde me geliefd door God omdat Hij mijn droom kende, zelfs voor ik eraan dacht. Hij wist wat mij gelukkig zou maken. Na jaren van moeiten, gaf Hij me waar ik lang geleden naar had verlangd, ook al was ik het helemaal vergeten, of had ik de droom opgegeven.

“Laat de berg Sion zich verblijden; laat de dochters van Juda zich verheugen omwille van Uw oordelen. Ga rondom Sion en loop eromheen, tel haar torens, richt uw hart op haar vestingwal, kijk nauwkeurig naar haar paleizen om het aan de volgende generatie te vertellen. Want deze God is onze God, eeuwig en altijd;” Psalm 48:12-14

Vertaald van Engels naar Nederlands door Geke van Halteren.

Oorspronkelijk artikel: The Discovery of God’s Love